Czego boją się Polacy?

2 stycznia, 2010, Autor: Ziutek

O ja pierdolę, jak mnie wkurwiają pojebane sondaże.

Od dwóch dni na portalach internetowych i w wiadomościach czytam i słyszę, że Polacy się boją. I że boją się najbardziej inflacji, i że bardziej niż bezrobocia, chociaż bezrobocia też się boją. Boją się, o jak strasznie się Polacy boją. Co to będzie, o Jezusicku kochany, o Matko Przenajświętsza. Na Onecie czytam, że „Polacy spodziewają się najgorszego”, podniesienia podatków, nasilenia niepokojów społecznych, pogorszenia sytuacji materialnej. O ja nie mogę, toż to jakiś Armagedon. Bójmy się i my, no bo jak wszyscy się boją, to chyba jakaś zaraza idzie, trzeba uciekać. Ratunku!!!

KURWA KURWA KURWA!

Nie cierpię czegoś takiego. Nienawidzę głupich, tendencyjnych sondaży! A jeszcze bardziej głupich dziennikarzy, którzy zamiast trochę pomyśleć serwują tą papkę, która niczemu nie służy. Bo nie ma kontekstu, nie jest powiedziane, jak był skonstruowany sondaż. A jestem przekonany, że wyglądało to tak, że ktoś dostaje kartkę z ankietą „Czego się boisz”. I jest napisane:

– Inflacja

– Bezrobocie

– Niepokoje społeczne

– Podniesienia podatków

– Pogorszenie sytuacji materialnej

itp.

No i jaka jest reakcja większości ludzi? Normalna, każdy czyta, myśli sobie, no tak, podniesienie podatków fajne nie jest, to niby się boję. Bezrobocie, no też, pewnie, że się boję, bo nie chciałbym być bezrobotny. Inflacja… a jakże, pewnie że się boję. Itd.

A ja się pytam: czemu to ma służyć? Idzie Nowy Rok, zamiast pokrzepiać ludzi, dodawać im ducha, „natychać” pozytywnym myśleniem, co ma dzisiaj kluczowe znaczenie, publikuje się tego typu bzdury, że Polacy się boją.

Kurwa!

To ja przeprowadzam dzisiaj inną ankietę, na ten sam temat. Zapraszam do głosowania, można wybrać 3 odpowiedzi:

Lubisz to, kurwa?!

Tagi: ankieta, Onet, sondaże, wiadomości

Winieta

2 stycznia, 2010, Autor: admin

Była już noc. Old Szmaterhand oswobodził Ziemowita z więzów i zdjął go z kaktusa, po czym osobiście wyjął mu wszystkie kolce z tyłka i nasmarował krwawiące miejsca maścią ze skunksa, którą zapierdolił kiedyś indiańcom. Siedzieli teraz przy ognisku i wcinali upolowanego bawoła.

– A skąd wzięła się twoja ksywka? – zapytał Ziemowit. – Co ona oznacza?

– Nic nie oznacza – odparł Old Szmaterhand. – A wzięła się z tego, że kiedyś prowadziłem szmateks w SantaFe, rozumiesz, lumpex, second-hand.

– Aaa, kumam – powiedział Ziemowit, przegryzając akurat bawoła kolbą kukurydzy. – A jesteś stąd?

– Nie, przyjechałem z Niemiec, a Ty?

– Ożesz ty sukinsynu jebany – wykrzyknął Ziemowit rzucając się do gardła Old Szmaterhanda. – To ja tu z Polski trzy miesiące płynąłem, ruchany przez załogę statku każdej nocy, żeby szwaba spotkać? O żesz ty skurwysynu, giń padalcu!

I już miał Ziemowit roztrzaskać czaszkę szwaba, gdy z tyłu rozległ się strzał.

– Zostaw go, to mój przyjaciel – powiedział ktoś ukryty w ciemnościach.

– A ty kim jesteś? – zapytał Ziemowit.

– Jam jest Winieta, wódz Apaczów.

– Winieta? Czemu takie głupie imię?

– Oj daj spokój, i tak dobrze, że nie nazwali mnie Psi Chuj…

Lubisz to, kurwa?!

Tagi: Karol May, Niemcy, Polska, winieta, Ziemowit Pucybut

Ortograwia czy ortografia?

1 stycznia, 2010, Autor: joawel

Dosyć tego obiboctwa świąteczno-noworocznego. Im bliżej do poniedziałku tym dziwniej się czuję. Jakaś poddenerwowana jestem, flaki mi się przewracają, chociaż to akurat może być winą kaca. I dzisiaj czara się wylała, tak ona się nie przelała i kapie sobie powoli tylko się wylała. I została mokra plama, wręcz kałuża. a może nawet staw. Więc co mnie tak wkurwiło? Analfabetyzm i debilizm razem. Rzecz się rozbija o jakieś jebane podstawy kultury. Ortografia! Tak, tak moi drodzy, coś takiego istnieje. I widzę głęboki związek kultury z ortografią, bo jak czytam jakieś bzdury to pierwsze, co myślę to „palant” a drugie „jak do mnie piszesz, to trochę szacunku szczylu”. I ja wiem, że jesteśmy cwani i umiemy czytać całe zdania, bez co drugiej litery, ale jak ktoś mi pisze „morze pójdziemy na kawę?” to o chuj mu kurwa chodzi? Dalej „pokikashhh?” co to kurwa jest? rozumiem lol, ale, o co chodzi z lol2? Albo rufhs czy coś tam, po jakiemu to jest? Ja już za stara jestem na takie „rozmowy”. No, ale miało być o ortografii a nie nowomowie (to następnym razem). I wracając do niej, curka, muj, męrzczyzna itp. No kurwa, czy nie da się tak zrobić, żeby takie wiadomości do mnie nie dochodziły, albo żeby jakiś programik to poprawiał, żebym nie myślała o nadawcy, że jest kretynem? Przecież to jest spalony „kontakt”, już zawsze widząc maila od tej osoby, nim kliknę by przeczytać, pomyślę „ciekawe, co ten idiota znów przekręcił”. Nie czepiam się, ja też mam z tym problem, ale albo masz otwarty słownik ortograficzny i sprawdzasz, albo instalujesz firefoxa i po kłopocie. Trochę sprytu jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Kolejna sprawa, co to znaczy jak w wiadomości mam zdanie „co robiła wczoraj?” albo „obiad jadła”, znaczy, że, o kogo pyta nadawca, o mnie? Co to jest kurde za forma? Po jakiemu to? Jak zwracasz się do mnie, to się zwracaj w drugiej osobie a nie trzeciej. I jeszcze jedno, dlaczego co poniektórzy piszą wiadomości wielkimi literami? I jeszcze powiedzmy, że korona mi z głowy nie spadnie, jeśli to jest jedno zdanie, ale jak dostaję maila np. na 3 strony i wszystko jest CapsLockiem to znów powraca ta jedna jedyna myśl. Dlaczego otaczają mnie debile?

KÓRWA!

Lubisz to, kurwa?!

Tagi: ortografia, pisowania, Zaiste Wykurwisty Wkurw

Ziemowit Pucybut na Dzikim Zachodzie – Początek

1 stycznia, 2010, Autor: admin

Witam moi Milusińscy
Z Nowym Rokiem proponuję nową zabawę. Otóż bohatera naszego opowiadania, słynnego już w całej Polsce Ziemowita Pucybuta, przeniesiemy teraz w czasy Dzikiego Zachodu. A żeby było ciekawiej, nowe opowiadanie będzie mieć też nową formułę, bo zainstalowałem nowy – a jakże – plugin, pozwalający organizować posty w grupy. Więc każdy z Was może teraz napisać post i na dole okna edycji przypisać mu w polu „Series”, że należy do opowiadania „Ziemowit Pucybut na Dzikim Zachodzie”.
Niniejszym zaczynam nowe opowiadanie i liczę na Waszą aktywność.

—

Słońce właśnie zawisło w zenicie. Nad Doliną Śmierci unosił się piekący żar, ktokolwiek przebywałby w tym miejscu miałby wrażenie, jakby trafił do piekła. Miejsce wydawało się opustoszałe, lecz to były tylko pozory. Baczny obserwator z pewnością dostrzegłby gromadę sępów krążącą nad polem kaktusów. A sępy – jak wszyscy wiedzą – nigdy nie krążą nad samym polem kaktusów. Musiał tam znajdować się człowiek.
Tak, to prawda, w samym środku pola kaktusów, nadziany na największego kaktusa, przywiązany linami tak, by nie mógł się poruszyć, tkwił biały człowiek. Krew ciekła mu z ran po kolcach, które wbijały się w jego ciało niczym nóż w przysłowiowe masło. Człowiek ten wydawał się już prawie martwy, jedynie wypowiadane półprzytomnie słowa świadczyły o tym, że jeszcze dycha.
– Kurwa mać, pierdolone Komancze! Po chuj ja tu przyjechałem? Źle mi było w tej Polsce?
Tak minęły dwa kolejne dni. Sępy wciąż czekały, aż człowiek tkwiący dupą na kaktusie zdechnie, ale on, Polak z Chujowa, trzymał się całkiem nieźle. Wyruszył na spotkanie przygody, w dziewiętnastym wieku w tym zapyziałym kraju nad Wisłą nudno było jak cholera, a w dodatku kraj podzielili między sobą ruchole, szwaby i austriacy. Chujowo, rodzinna miejscowość Ziemowita, pradawna stolica jednego z plemion, które ponoć miały zapoczątkować ród Piastów, chociaż żaden historyk jeszcze tego nie potwierdził, ale takie krążą plotki, znalazła się na granicy trzech zaborów. Okupanci nie mogli dojść do zgody, kto ma rządzić w wiosce, postanowili więc, że będą prowadzić rządy rotacyjne. Skutek był taki, że w Chujowie było po trzykroć bardziej chujowo niż we wszystkich innych miejscowościach w Polsce. Taki już smutny los Chujowa.
Ziemowit nie wytrzymał tej całej chujowości i postanowił ruszyć do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. Sprzedał wszystko co miał i kupił bilet na statek. Po trzech miesiącach był na wymarzonej ziemii, w lepszym, normalnym świecie, gdzie każdy ma szansę być tym, kim tylko zechce, gdzie spełniają się marzenia.
– Marzenia, kurwa – myślał właśnie Ziemowit, próbując uwolnić się z więzów. W tym jednak momencie poczuł kolejne ukłucie kolca kaktusa i wykrzyknął ponownie:
– Kurwa, jebane Komancze, już ja was dorwę, czerwone chuje.
– Nie drzyj się tak, skurwysynu, bo uszy więdną – usłyszał w tym momencie głos za sobą.
– A tyś kto – zapytał, nie widząc twarzy nieznajomego.
W tym momencie jeździec na koniu objechał kaktus, na którym siedział Ziemowit. Spojrzał do góry, spod skórzanego kapelusza, prosto w oczy Ziemowita.
– Jam jest Old Szmaterhand, słynny na całym Dzikim Zachodzie łowca czerwonoskórych.

Lubisz to, kurwa?!

Tagi: Dolina Śmierci, kaktus, Karol May, Old Szmaterhand, pustynia, sęp, Ziemowit Pucybut na Dzikim Zachodzie