Ogólnie…

…rzecz biorąc to wkurwia mnie wiele rzeczy,począwszy od pogoni za marzeniami po zbyt realne postrzeganie świata.
Wkurwia mnie,że zapewne nigdy nie będę miała willi z basenem, wakacji w Paryżu i choćby jednego dnia z życia,które pokazuje współczesna telewizja. Ale teraz się z tym po prostu pogodziłam. Kiedyś byłam na to bardzo podatna. Przyznaję. Co chwilę karzą nam wierzyć w coś, co nie istnieje, dążyć do czegoś, czego nie ma, robią dziury w bani zamiast mózgu. Polaczek uwierzy. A co tam… Wy kupujecie pisma/albo kupowaliście je kiedyś/ z silikonowymi ciałami, czy to damskimi czy to męskimi – napakowanymi syntholem. Też chcecie wyglądać jak ci napakowani faceci. Jasne, bo kto nie chce? Problem jednak tkwi w dużej mierze w photoshopie, choć nie mówię, że nie idzie w świetny sposób zadbać o ciało! Ciężką pracą, motywacją, odpowiednim treningiem i dietą da się zrobić niesamowite efekty w postaci – nazwijmy to – nowego ciała. Ale Polaczek ze swojej natury nie chce się wyslilać. Faceci zaczynają pakować różne odżywki, ścierwa, w siebie. Na początku jest fajnie, bo siła, masa, rzeźba – rośnie. Ma się chęci i zapał do pracy. Stawiacie na ciało. Kilkanaście lat później macie duże problemy z płodnością, wątrobą i innymi organami, bo zapomnieliście co zrobiliście aby doprowadzić się do takiego stanu. Może i wyglądacie fajnie, atrakcyjnie, ale jak ktoś nie wie o skutkach tego typu dopingów to niech lepiej nie marnuje sobie życia. Tak się składa,że wiem co mówię,bo mam kilku znajomych,którym na początku każdy zazdrościł świetnego ciała i ogólnie dobrego stanu zdrowia, ale mało kto wiedział wtedy że ładują w siebie wiele różnych rzeczy aby “utrzymać formę”. Każdy myślał, że ot tak – ćwiczeniami. Uwierzcie teraz mi na słowo, że nikt nie chce się nawet z nimi spotykać, obrzydliwe ciało zwiotczałej galarety po wcześniejszym napuchnięciu i obrzmieniu. Już tylko czekam,aż zaczniecie mnie krytykować – bo przecież co ja pierdolę? Przecież wiecie lepiej co i jak,ale później każdy pyta się siebie – dlaczego? I nikt oczywiście nie wie. Jeżeli się ze mną nie zgadzasz to twoja sprawa, te osoby straciły swoje najbliższe lata życia i właściwie mogą czekać tylko na jedno. Dwójka z nich przeszła operację całkiem niedawno (napisałabym więcej o tym,ale nie wiem czy ktoś ze znajomych czasem mnie i ich tu nie skojarzy). Kurwa, po prostu nie radzę.
Za to my – kobiety – w pogoni za dietami cud, robimy też wszystko aby jak najmniejszym kosztem. Teraz nikt nie ma czasu na ćwiczenia, realne podejście, że jak nic nie dasz z siebie to nic też nie dostaniesz (żadnych rezultatów). Później dołek, kur*wa, nie udało się i znów to samo. Zacznę od jutra, a jutro – nie, lepiej od poniedziałku. W poniedziałek sobie mówisz – nie, od przyszłego miesiąca. I tak leci, a kolejne wakacje znów przechodzisz w spodniach.
Zaczynamy to samo. Dieta 300, 400, 500 kalorii – bo tak radzą pisma. Później zwiększamy – 1000, 1500. Liczymy każde jabłko, mielimy stukrotnie każdego kęsa i wlewamy w siebie 4 litry wody dziennie – wszystko,aby pięknie wyglądać. Southbitch, wegetariańska, kapuściana, owsiana, kwaśniewska, proteinówka Dukana, warzywna, owocowa, grejfrutowa, jabłkowa, czy osławione teraz 5 garści Victorii Beckham. Daję głowę, że znacie choć jedną z tych co wymieniłam. Nie mówię, że się nie odchudzałam. Jako typowa kobieta robiłam to już wiele razy, setki razy z różnym skutkiem. Ale prawda jest jedna – po pierwsze trzeba zaakceptować swoje ciało – dodam, że nie jestem gruba, ale przez wiele lat sobie to wmawiałam – po prostu zwyczajne doszukiwanie się problemu w sobie, a po drugie – nie rezygnowanie z rzeczy, których się kocha! Dopiero kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że ograniczenie porcji – zmniejszenie ich, a nie pomijanie – i zwiększony ruch – jednocześnie dodaje energii i odejmuje te kilka nadprogramowych kilogramów, które na pewno nie są tak widoczne jak nam się wydaje. Ale dobra, czasem człowiek chce się wcisnąc w te,czy tamte spodnie, spódniczkę, czy sukienkę – wtedy właśnie warto zastosować po prostu metodę małych kroków,a nie niszczyć się wyrzutami sumienia albo nie schodzić z bieżni.
Otyłość i nadwaga to już zupełnie co innego. Trzeba rozgraniczyć linię pomiędzy granicą gdzie mieści się norma, a gdzie zaczyna już problem i to nie tylko związany z wyglądem ale z chorobami, szybszym męczeniem się itd. Nie mam nic do ludzi, którzy mają trochę więcej tkanki niż przeciętny człowiek, ale też nic do tych z niedowagą (sama miałam kiedyś anoreksję). Więc nie dajcie sobie wmówić, że musicie wyglądać tak czy tak – bo tak jest kurwa modnie itd.bo tak “radzą” – ci idioci! – pamiętajcie, że to wam ma być dobrze w swoim ciele i nikomu innemu,a ćwiczyć warto po prostu dla zdrowia,dla siebie,dla kondycji – nie dla wyniszczenia wspomagając się jeszcze tymi “cud odżywkami”.
To tyle.

(oceniano 10 raz(y), średnia ocen: 7,70 na 10)

 Loading ...