…

Jeśli spodziewasz się cudów w tym wkurwie to od razu na wstępie ci powiem, żebyś sobie odpuścił bo tylko pogłębisz swój wkurwiony stan.
Właściwie to coraz rzadziej niestety tu zaglądam. I choć każdego dnia mogłabym pisać po kilka wkurwów, to to, że nie piszę/bądź nie będę pisała nie oznacza wcale, że u mnie zajebiście i że nic mnie nie denerwuje. Po prostu na wiele rzeczy nie mam czasu.
To dziwne, stąd te 3 kropki w tytule, bo nawet nie wiem jak to ująć w słowa. Wszystko jest zbyt zagmatwane. Nawet nie wiem, czy mnie dobrze zrozumiecie.. Zamykają mi się oczy, w końcu. Bezsenność w takim wieku to aż śmiech na sali, ale przyznam, że chcąc nie chcąc już dawno mnie dopadła. Więc kiedy nie śpię to o wielu rzeczach myślę. Ale jak już tu wpadłam to napiszę to co chciałam..
Wszystko mi się zajebiście skomplikowało. Nawet nie byłam świadoma,że aż tak. Do teraz. Gdyby mi ktoś kiedyś powiedział, że będzie tak jak jest to kazałabym mu się grzecznie puknąć w czółko. No tak- dziecko nigdy nie wie czego się spodziewać, żyje w pięknym świecie swojej bajkowej iluzji i nie dostrzega wylęgującej się gehenny, która dopiero co ma nadejść. To wszystko to był dla mnie szok. Można to porównać do odwiedzin u dentysty, gdzie dziecko przychodzi aby wyrwać sobie na żywca wszystkie zęby bez znieczulenia. Tak się wtedy czułam i tak się czuje dziś. Bo można wybaczyć, ale nie zapomnieć. Na chwilę obecną nie potrafię ani tego ani tego. Na dzień dzisiejszy staram się nie obwiniać siebie za to,że tu jestem bo jaki miałam wpływ na to, że się urodzę akurat tu? Że będę z tymi ludźmi, z którymi jestem, poznam tych, których miałam poznać, z czego wielu jest… (jakby to fachowo nazwać)… toksycznych. Takich, którzy tylko czekają czy upadniesz, a później próbują cię jeszcze przytrzymać w parterze, przygnieść, dobić i przydusić. Skoro tak, to wiele razy umierałam. Męczy mnie to. Męczy mnie przeszłość, która jak uśpiony wulkan wybucha w chwilach takich, jak ta. Nie miałam lekkiego życia, możecie mi wierzyć lub nie, ale naprawdę kurwa wiele przeżyłam.. Było mi bardzo ciężko,żeby nie powiedzieć zajebiście ciężko… Czułam się jak jedyna osoba na świecie, jedyna tak samotna i tak odosobniona osoba na świecie. Zawsze sobie to tłumaczyłam, że każde jebane cierpienie ma jakiś sens, że trzeba przecierpieć w życiu pewne rzeczy,aby później było lekko. Choć nie pamiętam momentów,abym tak miała. Zawsze coś za czymś, a nieszczęścia nie chodziły i nie chodzą parami tylko w wielkich koloniach. Przynajmniej u mnie. Czasem nie chce mi się nawet rano otworzyć oczu, zobaczyć, czy świeci słońce, czy też znów pada. Jedyne co wiem to to, że sąsiedzi zaraz zaczną wiercić – o ile już nie zaczęli i mnie nie wybudzili. Wiem, że zaraz będę musiała robić milion rzeczy, których nienawidzę. Wiem, że zaraz znów ktoś na mnie wydrze swoją cudowną mordę i z niewiadomych przyczyn zniży do takiego poziomu, który mu sprawi niemałą satysfakcję. Nienawidzę tego. Chciałabym się stąd wyrwać, gdzieś bardzo daleko i nie widzieć tych ludzi, których widzę na co dzień, którzy zbyt mocno oddziałują mi na psychikę, którzy muszę to napisać – w dużej mierze zrujnowali mi życie, którzy mnie kurwa zwyczajnie męczą, a każde ich słowo jest jak gwóźdź do trumny. Czasem nie muszą nawet nic robić, wystarczy, że są. Wystarczy sama świadomość, że wiem o tym, że są kurwa w pobliżu, że cisza przed burzą jest nieunikniona. Nie życzę im źle, nie jestem tym typem człowieka. Życzę im jak najlepiej, ale sama też chcę się oderwać, odejść gdzieś, jak najdalej, „nie patrząc w tył, zostawić problemy i żale”. Wiadomo,oczywiście są też wkoło życzliwi, ale to mała garstka.. Tych ludzi się trzymam.
Przez tych pierwszych czasem nie mam nawet siły pomyśleć, jaki mnie czeka „piękny dzień”, co fajnego mogę zrobić, gdzie iść, z jakimi ludźmi się spotkać itp. W ten sposób przeszłość zamyka mi bramy do przyszłości, a teraźniejszości w ogóle nie czuję. I żeby nie było, zaznaczam, że nie mam depresji. To jest kurwa coś innego… Łzy lecą same kiedy to piszę. To przeżycia,doświadczenia zrobiły mi takie spustoszenie w mózgu i zbyt mocno wgryzły się w psychikę,aby wstać sobie jutro z uśmiechem na twarzy i zadać jakże banalne pytanie „hm.. to co dziś na śniadanie?”.
To wkurwia. Nawet nie macie pojęcia jak, chciałabym żyć jak wy wszyscy, ale nie idzie. Nie ucieknę przed sobą. Jakby to napisać – na tamten czas nie miałam nic pomalowanego różową kredką, tylko wszystko pomazane czarnym markerem. Tak to po prostu wyglądało. Przez wiele lat byłam w samym centrum piekła a do tego labiryntu niestety nikt nie dał mi mapy. I tak kurwa było..

Nie wiem jak powinnam zakończyć.
the End.

(oceniano 4 raz(y), średnia ocen: 10,00 na 10)

 Loading ...